تأملي در كاهش توقعات مردم از 59 تا 88!

چاپ شده در روزنامه وطن امروز

30 سال از روزهاي آغازين جنگ مي گذرد. روزهائي كه پير و جوان، زن و مرد، كارگر و كارمند، دانشجو و طلبه، همه و همه به جنگ تمام عيار و نابرابري شتافتند. آن روزها نيز از جمله برهه های سخت حيات جمهوري اسلامي بود، آن زمان هم كه ادعا مي شد مسئولين امر، براي دفاع از كيان خود و تحريك و تشويق جوانان جهت حضور در جبهه ها، دست به دامن روغن و برنج شدند. حربه اي كه براي آن ها نتايج مثبتي به همراه دارد. چون از اين طريق مي توانند اهداف از پيش تعيين شده خود را محقق سازند. با قبول اين فرضيه غلط، طبق ادعاي كوردلان، جوانان آن زمان بنا به دلايل نامعلومي حاضر بودند تا در عوض دو قلم كالاي ناچيز حكومت، با دست خالي و كيلومترها دورتر از خانه و كاشانه، جان خود را در كف دست بگيرند و با تمام وجود، هشت سال تمام و به صورت شبانه روز از مرزهاي عقيدتي و جغرافيائي كه قبول نداشتند، دفاع نمايند! حال جاي سوال اينجاست كه چه شده است امروز نسل اول و دوم به همراه فرزندان برومندشان، در ميدان سخت تر و پيچيده تري كه براي دفع فتنه 88 پيش رو داشتند؛ به جای روغن و برنج با كيك و ساندیس اقناع شده اند؟! و سوالاتي ديگري كه جاي بسي تأمل دارد اين است كه با اين احتساب، چرا توقعات مردم عليرغم سخت تر شدن شرايط براي حمايت از نظام جمهوري اسلامي كم رنگ تر شده است؟! و اينكه چرا كشورهائي كه با پديده بيداري اسلامي و جنبش هاي مهار ناشدني مواجه هستند براي متوقف ساختن روند رو به رشد آن از تجربيات جمهوري اسلامي (دادن اقلام ناچيز به مردم براي دفاع از موجوديت خود) استفاده نمي كنند؟! شايد هم اقدامات مشابهي داشته اند ولي كيك و ساندیس ها و همچنين روغن و برنج هاي سایر کشور ها از چنین تاثیر گذاری بر روی مردم شان برخوردار نبوده است! و شايد هم توقعات مردم شان بيشتر از اين حرف هاست و مسئولینشان نمي فهمند... شاید هم گروهی که اتفاقا در اقلیتند باید زاویه دید خود را نسبت به این پدیده ها تغییر بدهند تا به درک درستی از واقعیت ها و حماسه هائی چون نه دی دست پیدا کنند.

ديروز با كلي مكافات و در هواي كاملا باراني تهران، بالاخره خودمو رسوندم به 3راه ضرابخانه يا همون اول پاسداران، خوابگاه وراميني متعلق به دانشگاه علامه كه دانشجويان كارشناسي ارشد و به طور عمده علوم سياسي در آنجا ساكن هستند . از آن جا كه سرزده رفته بودم معلوم شد كه مادر زنم خيلي منو دوست داره! دقيقا موقعي كه داشتن سفره شامو پهن مي كردن رسيدم. بعد از كلي حال و احوال با كساني كه مي شناختم و يا تازه افتخار آشنائي را با اونها پيدا كردم، بالاخره تعارف كردند كه بفرمائيد شام! نشستيم و مشغول خوردن شديم؛ بعد از اتمام ضيافت شام، بنده خداها كلي تعارف و عذرخواهي كردند كه ببخشيد، دانشجوئي بود ديگه، امشب غذاي دانشگاه اين بود! خبر مي دادي حتما از بيرون يه چيز بهتري تهيه مي كردم! شايد بپرسيد مگه غذا چي بود؟!